¸¸.•´¯`•.¸¸.> ฅนเพลง นักเลงพระ <.¸¸.•´¯`•.¸¸

 

 

                                                                                                                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               หวัดดีโว้ย  ห่างหายจากวงการอัพสเปสไปนาน  วันนี้ก็ถึงเวลาที่ได้มาอัพอีกครั้ง  แม่งช่วงนี้มีเรื่องอะไรก็ไม่รู้เข้ามาในชีวิตูลุยเสียหมด เป็นเรื่องที่ทำให้กูปวดหัวลำบากใจและเซ็งสุดๆ (ฮาย  แล้วว่าเหนื่อยนิ ) ช่วงนี้มีสิ่งที่ต้องทำหลายอย่างเลยหวะ ทำรายงาน  ซ้อมดนตรี  แข่งบอลภายใน  ต่อโพรกต่อรือก็ต้องไปเล่นดนตรีที่ม.เกษตรหล่าว  แต่กูเซ็งนิ ไม่ได้ทำในสิ่งที่กูอยากทำ  กูอยากร้องนำแต่รุ่นพี่เสือกให้กูตีกลองซะงั้น  คือแลทรงแล้ว  เขาไม่ปิดโอกาสให้กูได้ร้องเลย(คือว่าอีร้องเองเพ) ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆกูไม่มีทางได้เกิดแน่ (เบื่อหวะ)  ทำไงได้เขามาก่อน  เรามันเป็นแค่เด็กปีหนึ่ง  พรุ่งนี้พี่เขานัดซ้อม  แต่กูว่าอีโดด  เพราะวันศุกร์มีสอบแคว ซึงป่านี้แล้วกูก็ยังไม่ได้อ่าน  และอีกอย่างหนึ่ง  พรุ่งนี้ก็มีแข่งบอลด้วย(แข่งบอลเสร็จค่อยกลับมาอ่าน)  ตอนนี้ผมกูยาวจังแล้วถ้าผมกูหยิกซะหน่อย  ก็เป็นเสกโลโซเลย  กลับบ้านไป คุณพ่อเห็นผมกู  ท่านส่ายหัวเลย  (สงสัยคุณพ่อคงจะชอบ  อิอิอิ)  แต่ผมกูก็ร่วงเยอะอย่างแรงไม่รู้เป็นเพราะอะไร  สงสัยมันคงจะยาวเกินไปแล้วแหละ  มันเลยผลัดผม  เหมือนนกผลัดขน (แต่ว่ามันเหมือนกันมั๊ยวะคนกับนกเนี่ย ต้องไปถามว่าที่สัตวแพทย์แล้วแหละ  อิอิอิ) คือว่าอาบน้ำทีนึง ท่อเกือบตัน  แต่หัวยังไม่ล้านนะ  ยังเป็นทรงเพื่อชีวิตอยู่555  ช่วงนี้มีกีฬามหาลัย  บางมหาลัยเขาปิดกัน  เพื่อนๆหลายคนก็ได้กลับบ้าน  ตอนนี้ไอ้หมูกเลี่ยม ไอ้เป็ดและอีกหลายๆคนอยู่สงขลาแล้ว  ตอนหวันเย็นเพิ่งโทรหามัน (อิจฉาโว้ย)  มหาลัยกูไม่ปิด  เรียนกันอยางเมามันจิงๆ หรอยๆๆ ปิดเทอม โน้นแหละกว่าจะได้กลับบ้านอีก  แต่คงอยู่ได้ไม่นานเหมือนเพื่อนๆ  คือกูต้องทำค่ายอาสาของชมรมคนใต้  ต้องไปซ่อมโรงเรียนให้น้องๆที่สุราษ  คือกูอยากใช้ชีวิตในมหาลัยให้คุ้ม ทำงานเพื่อสังคม   เล่นดนตรี และทำไรหลายอย่างๆ(ซึ่งเอ่ยไม่ได้ เดี๋ยวโดนตบกะบาล)   คือกูคิดว่าถ้าจบไปทำงานแล้วคงหาโอกาสทำยาก เลยต้องหาโอกาสทำ อิอิอิ   อืมมมมมก็ไม่รู้จะคุยไรแล้ว  โอกาสหน้าค่อยเจอกันใหม่   สำหรับวันนี้ขอให้ทุกคนโชคดี  ไม่มีหนี้  สวัสดีครับ

 

ปล. 

- คำว่ารักสำหรับเราเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีคุณค่ายิ่ง  ขอโทษนะ

- พี่ดิวรีบหายป่วยเร็วๆหน่อย น้องรออยู่

- อยากบอกว่าทีหลังอย่ามาเหลี่ยมกับผมอีก  เพราะผมกับคุณชั่วโมงบินต่างกันเยอะ

มาแว้วววววววววว  อิอิอิ  นานๆมาที หวัดดีเพื่อนๆทุกคน หวังว่าพวกมึงคงบายดี แต่กูม่ายค่ายบายในหัวใจ  คิดถึงบ้านอย่างแรง  ปิดเทอมก็ถูกดอง  ไม่ได้กลับบ้านเหมือนเพื่อนเขา เซ็งอย่างแรง  ตอนนี้อยู่บ้านป้า  สอบเสร็จก็รีบมาบ้านป้าเลย  เพราะอยู่บางมดไม่ได้  ต้องหนี หนีแอลกอฮอ  ถ้าไม่หนีกูตายแน่  สอบเสร็จพวกพี่เขากินกันหนักอย่างแรง กูเลยไม่อยากอยู่  เออ  กูตัดแว่นแล้วเว้ย  สายตากูสั้น100หวาๆ  แต่กูก็ใส่  เพราะตอนนี้หน้ากูเถื่อนมาก  หน้าแก่ด้วย  ก็เลยใส่แว่นให้มันดูดีหน่อย อิอิอิ  ตัวก็ไม่ขาวทีนิ  เออกูอยากบอกไรให้  ถ้ามีคนมาบอกว่าอยู่กรุงเทพแล้วตัวขาว  มึงอย่าไปเชื่อนะ เพราะเขากำลังโกหกมึงอยู่ อิอิอิ  เดี๋ยวเทอมหน้า กูจะเล่นดนตรีแล้ว  เล่นให้กับชมรมคนใต้  คือกูไม่อยากเครียดกับการเรียนให้มากว่ะ  เรียนไปด้วยทำกิจกรรมไปด้วยหนุกดี  อีกนานที่เกรดจะออก  คิดแล้วเสียวหวะ  หลายวิชาเลยที่กูทำไม่ได้  เพื่อนๆที่เขาเกรดออกกันแล้ว เขาได้เกรดน้อยๆกันทั้งนั้นเลย คิดถึงตัวเองก็หวั่นๆอยู่ เหมือนกัน แต่ไม่เป้นไร ได้เท่าไรก็เอา  คิดถึงบ้านหวะ  คิดถึงพ่อ  คิดถึงแม่  คิดถึงน้องๆ  คิดถึงเพื่อนๆ   คิดถึงทุกๆคนเลยยยยยยยยยยยย  เมื่อไหร่ไม่รู้จะได้กลับไป   เดี๋ยววันที่24 กูก็ต้องไปเรียนอีก ได้พักสามสี่วัน  แล้วก็ต้องกลับสู่สามัญ  เรียนเสร็จก็เปิดเทอม  ลงทะเบียนเรียนต่อ  พูดถึงชีวิตมหาลัยมันสุดตีนจริงๆ  เวลาที่จะสนุกมันก็สนุกสุดๆ  ถึงเวลาเครียดมันก็เครียดสุดๆ  แต่มันก็ดีหวะเถือกๆดี ออกไปทำงานเราก็แข็งแกร่ง สู้งาน หาปัจจัยได้เยอะๆ  ชีวิตก็จะได้สบาย  แต่ว่าความสบายในชีวิตมันก็ไม่ได้ขึ้นกับปัจจัยเสมอไป  เฮ้ย เริ่มเข้าสู่พระธรรมอีกแล้ว  ไม่เอาแล้ว  แค่นี้ก่อนก็แล้วกัน  แล้วเจอกัน  บาย

 

มาแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย     มาอยู่กรุงเทพแค่เดือนแล้วตัวไม่ขาวขึ้นทีนิ  เพื่อนเค้าตัวขาวๆเพ  กูไปดำปี้อยู่คนเดียว  แต่ว่าไม่พรื่อกูภูมิใจในความดำอิอิอิ   มาอยู่ที่บางมดรู้จักเพื่อนๆเยอะแยะแล้วนิ  เพื่อนๆเฮฮาทุกคนเลย  หรอยเป็นบ้า   แต่ละคนใจถึงกันทั้งนั้น(ถ้าเป็นแถวบ้านกูเรียกว่าน้ำใจนักเลง)   แต่ว่าอยู่ที่นี่เรียนเป็นเรียน  ถึงเวลาเรียนก็ตั้งใจเรียนกันสุดๆ  แต่เวลาไม่เรียนก็เล่นบอล  ถ้าไม่เล่นบอลก็นั่งคุยกันเฮฮากันสุดๆ  แต่ละวันหัวเราะกันเหนื่อย  รุ่นพี่ก็นิสัยดีมากๆ  นิสัยดีกันทุกคนเลย  รับน้องอบอุ่นสุดๆ  ไม่มีด่าน้องๆเลย  ช่วยเหลือน้องๆทุกอย่าง  และเป็นกันเองมาก  คือว่าตบหัวเล่นได้  ออไม่ช่าย  ที่บางมดเด็กใต้ก็เยอะมาก  คือว่าเดินในมหาลัยพุดใต้ได้แบบไม่ต้องเขิน  คือว่าหรอยนิ  เดี๋ยวขึ้นปี2 กูอีตั้งตัวเป็นโหมเลงคุมคณะวิดวะ55555555   ( พูดเล่น )   แต่มีที่แปลกใจมากๆก็คือ  รุ่นพี่ปี3ปี4  ที่ตั้งใจเรียนจับกลุ่มกับทำงาน  จับกลุ่มกันอ่านหนังสือ  ก็มีแต่พวกตัวดำๆ  ผมยาวๆ  หน้าตาเถื่อนๆทั้งนั้น  ส่วนไอพวกที่ตัวขาวๆ  ผมสั้นๆ  ดูเป็นผู้ดี  วันๆก็นั่งแหลงกับเหมีย  นั่งฟังเพลงกับเหมีย  (มันแปลกจิงๆ)    วันนี้มีประชุมเชียด้วย  แต่กูว่ากูจะโดดหวะ  กูขี้คร้านอีไปนิ  รุ่นพี่ไม่โหด  ขึ้นไปก็ร้องเพลง  เล่นเกมส์แบบน่าเบื่อ  กูมันชอบแบบโหดๆ  มันสะใจดี อิอิอิอิ แต่ว่าต้องโหดแบบสร้างสรรนะ  ถ้าโหดแบบเสือกๆก็ไม่ไหวเหมือนกัน (เดี๋ยวของขึ้น)   ที่นี่เรียนยากเป็นบ้าเลยหวะ  วันนี้กูเรียนคณิต  กับฟิสิกส์  เรียนไม่รู้เรื่องเลยหวะ  (โม่จังแล้วหมังนี้)   ที่นี้เวลาเรียน ฟิสิกส์  คณิต   เคมี  จะเรียนเป็นภาษาไทย  แต่ชี๊ดที่แจกจะเป็นภาษาอังกฤษ  เวลาสอบก็เป็นภาษาอังกฤษ  พวกมึงคิดดูว่ามันลำบากขนาดไหน  กูยังสงสัยอยู่นิ  เวลาสอบกูอีอ่านโจทย์ออกมั้ย  คิดแล้วเครียดหวะ  แต่ไม่พรื่อ  ถ้าเราตั้งใจซะอย่างทุกอย่างมันก็ไม่ยาก  (ความพยายามอยู่ที่ไหน   ความพยายามอยู่ที่นั้น)    ช่วงนี้ร่างกายซุดโซม  เรียนก็หนัก  นอนก็ดึก  (ไอที่นอนดึกไม่ใช่อ่านหนังสือนะ  กูดูบอลโลก  อิอิอิ)  อืมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ก็ไม่ไรแล้วหวะ  ถึงกูจะได้เพื่อนใหม่ๆเยอะ  แต่กูก็ไม่ลืมเพื่อนเก่าๆแก่ๆอย่างพวกมึงเว้ย  กูคิดถึงพวกมึงทุกคนเลยหวะ    ปิดเทอมเจอกันเว้ย   โชคดีมีชัย